20. Ucieczka i...

Duszę się... Muszę zacząć gdzieś na nowo. Od zera. Znowu.

Ucieknę i zacznę w nowym miejscu.

Boję się... ale muszę...

~~~

  Oto tekst sprzed ponad 3 tygodni. Powstał dokładnie 17.07.2011r. Tak, chciałam uciec. Daleko, jak najdalej. Problemy mnie przytłoczyły, myślałam, że nie dam rady, że nie odbuduję tego, co tak szybko się rozsypało... Wszystko poszło w odstawkę, została ta jedna jedyna sprawa. A w niej ja. Chciałam się poddać - przyznaję. Nie rozumiałam jak to możliwe, by w kilka dni zaledwie coś mgło zepsuć się  tak bardzo. Nadal nie rozumiem... Choć przyznaję, jestem już bardziej świadoma. Na moje szczęście ułożyło się. Nie tak, jak chciałam i nie tak, jak trzeba, ale jest dobrze. Jest dobrze... Nawet nie wiecie jaka to ulga dla serca, ciała, wszystkiego... Już się nie boję, nie muszę uciekać. Zostanę tu gdzie jestem i będę robić swoje.

Podejrzewam, że to już ostatni tekst na ten temat. Muszę skupić się na tym, co dzieje się teraz. Bo trzeba patrzeć do przodu, nie w tył.

~~~

A teraz piosenka, którą niedawno odkryłam słuchając radia ESKA Polski Rock :)

~~~

I jeszcze tekst:

Odwagi czy pewności mi brak
Już tego nie wiem sam
Unoszę się na wietrze chociaż mogę spaść
Będę szeptał tobie tak

Nad nami niebo patrzy na świat
I ja go widzę też
Nikogo najwyraźniej już nie dziwi fakt
Że ucieka życie

Jeśli uwierzysz
Zrobisz wszystko to co należy
Jeśli się boisz
Nawet w myślach też niepokoi
Tak nauczeni
I już tego nic nie zmieni
Dążyć do celu
Prostą drogą jedną z wielu

Oszczędzam na uczuciach bo wiem
Że tak bezpieczniej jest
Choć to uczucie rośnie z każdym nowym dniem
Nie będę starał się

Już tak niewiele czasu na sen
I jest go coraz mniej
By złączyć wszystko to co nie udało się
Nigdy wcześniej

Jeśli uwierzysz
Zrobisz wszystko to co należy
Jeśli się boisz
Nawet w myślach też niepokoi
Tak nauczeni
I już tego nic nie zmieni
Dążyć do celu
Prostą drogą jedną z wielu

~~~

EDIT (21:55):

Przykro mi, że onet odmówił posłuszeństwa i nie mogę Was poczytać. Przez 20 minut próbowałam dostać się choćby na jeden blog i wystawić komentarz. Niestety spełzło to na niczym... Mam nadzieję, że niedługo onet się "naprawi" i pozwoli mi bywać u Was.
Do poczytania!

1. Jestem

Mówią, że najtrudniej zacząć. I rację mają... Na szczęście gdy już wklepie się pierwsze zdanie, kolejne idzie z górki.

Nie powiem, że było trudno się tu rozgościć. Wystarczyło włączyć odpowiednią muzykę, przewertować kilka tekstów, a wolny adres wpadł na myśl sam. Potem zatwierdzić chęć pisania, wybrać login, nick (?), o wiem - podpis. Tu z pomocą przyszła pamięć. Ktoś kiedyś, dawno temu, przez chwilę zwał mnie tak. Zostało. Na koniec trzeba przedostać się przez szereg ustawień, dostosować wygląd - i koniec. I jestem.

Początkowy plan jest prosty: wytrwać w pisaniu do setki (stąd też numeracja). Chcę udowodnić sobie, że też potrafię, że mój słomiany zapał chociaż w tej kwestii przestanie być słomiany. Gdzieś przeczytałam, że pierwszy wpis powinien być krótki, treściwy i na tyle intrygujący, by kogoś przyciągnąć i zatrzymać. Może gdy nabiorę wprawy kolejne takie będą. Zobaczymy.

Dziś 1. czerwca. Dzień Dziecka. To pierwszy rok kiedy oficjalnie nim nie jestem. Pamiętam... w zeszłym roku zastanawiałam się jak to będzie. Gdzie mnie życie pokieruje i w którą stronę każe iść... A teraz jestem tu. I czekam. Na jakiś znak, gest, cokolwiek. Patrzę, słucham, rozmyślam, chłonę wiele rzeczy, by dostrzec jak najwięcej i odpowiednio wybrać swoją ścieżkę życia. By nie chybić....